Kung hindi lang dahil kay Papa Boy na mahal na mahal ko, at kay Lambo-- ang aking munting laptop ay siguro'y unti unti na akong linalason ng kadiliman d'on.

Exaggerated man pero totoo.. Pasensya na Papa Boy at Mama Mely, mukha yatang kahit ako ay nangunguminsyon sa anak niyong si Toti, ang aking ama.

So anyway, dahil nga 'di ko naman dala laptop ko nung lumipat ako, halos 3 weeks kong 'di nakahawak ng keyboard. Oh gosh. Pero magpapakabit kami ng broadband sa bahay namin sa mother side ko kaya malapit lapit na rin akong pwedeng makapag net. Balak pa nga namin magpatayo ng computer shop para itigil na ni lola ang pagtitinda niya ng ulam, wala naman kasing kinikita, at nagkakautang pa. So bale this coming May siguro, paplanuhin na namin.

Nagkaroon kami ng outing, kaming mga Diamond section. Konti nga lang ang sumama kaya 'di gaanong masaya. At eto pa, nakakawala ng mood kasi bigla kong nakita ko si Alwie na kasama, eh 'di ba ang pag kakaalam ko ay nasa U.S siya? How come nandoon siya? Eh eto naman pala, 2 weeks lang daw pala siya dun at umuwi na dito sa Pinas. Takteng 'yan! Sabi niya sa'kin 5 years tapos ayun, 2 weeks lang daw pala? Fuck him. Pinag emote niya pa ako sa chat bago siya umalis. Kung ano anong sinabi ko, pinaiyak niya pa nga ako sa harap ng laptop ko. Oh my god. Kaya naman 'di pa nakakapunta sa EM's Palangue eh naninikip na dibdib ko galit. Idagdag mo pa 'yung pagtawanan nila ako sa suot ko, pang boracay daw. Sabi ko, susyal lang talaga nagsusuot ng ganun. At isa na ako dun! Pero kahit sinabi ko 'yun, naging upset ako sa pakikitungo nila sa'kin. Tagal pa man din naming hindi nagkita tapos.. -sigh- ayun.

But, oh well.. Nung nandun na kami sa resort, okay lang.. as usual parin ang kilos, picture picture, kwentuhan, 

kung ano anong kaharutan. 'Di na ako namangha sa resort na yun kasi ilang beses na ako nakarating dun. Tsaka 'di naman kagandahan, tama lang. Kumain muna kami bago sumulong sa pool. Nag hanapan kami ng piso at nag mataya-taya. Di gaanong kamemorable ang outing na 'yun, 'di tulad ng dati. Maaga aga kaming umuwi, bago mag 6 nasa kanya kanyang house na kami. 'Yun lang. :/

Nagbakasyon naman ako sa mga pinsan ko sa kanilang house. 'Dun ako nagkaroon ng gala like, ang papunta punta sa mga malls, swimming sa beach resort, and visit sa Alabang, dun sa Lola ng Tito Mon ko. Enjoy naman though kulang kulang ang excitement kasi puro bata kasama ko.

Noong Sabado naman, nag swimming kami sa Hardin ng Postema kasama ang family ko sa Mother side. Enjoy nong una, pero nung pauwi na nagkaroon ng gulo. Well, ayoko ng imention, hee.

Dami ko pa sanan gustong ikwento kaso, nag iis-strike na naman ang katamaran ko. Well, then bloggers. :)

Akala mo ba masaya ang walang ginagawa? Bzzz! WRONG. Nakakatamad na ewan ang feeling ng walang ginagawa. BORING. Ang init sa pakiramdam, nakakabanas, nakakamatay. Bago pa magsimula ang Summer vacation ay pinalano ko ng lahat ng gagawin. Kayang kaya naman eh, kaso sa kabuuan may problema, ang pera. Kung kaya ko lang humingi ng kahit P100 araw araw sa lolo ko, pwede na sana. Kaso, kahit ata P20 eh ipagkakait pa. Sa ama ko naman, kahit barya eh utang na loob ko pa. Ay wag na. Wag nang humingi.

Na-stuck tuloy ako sa laptop ko na puro pag iinternet at Grand Chase ang laman. Ano pa nga ba ang pwede kong gawin? Kaso eto pang mga kasama sa ko bahay na akala ata eh ako lang ang teen ager sa mundo na maghapon sa computer. Hello!? Abnormal nalang ata at mga bisaya sa mundo ang walang interest sa computer. Lahat na ng gawain ngayon kailangan ng computer. Generation na namin 'to no. 'Wag niyo kami itulad sa inyo na pag susungka lang ata ang libangan nung kabataan niyo. Errr.

Pagkakagising ko sa umaga, sigaw agad ni Mama Mely ang maririnig. Kesyo ako daw ay senorita, ako daw ay walang ginagawa, ako daw ay tamad, ako daw ay ganito ganyan. OO NA! Totoo namang lahat, 'di ko na kailangan pang ideny. Pero sana naman, old geezer, 'wag naman sa oras ng pagkakagising ko. Binubulabog niyo ang diwa ko eh. Hindi ako morning people, 10am ako magising kung minsan pa eh tanghalian na, kaya intindihin niyo nalang. Pwede ba? Uma-umaga nalang naninirik na mata ko sa bad trip.

Dalawa sa kaibigan ko ang nasa ibang bansa ngayon. Si Jocelle na nasa Singapore at si Alwie na nasa U.S.

Babalik din si Jocelle dito sa Pinas, bakasyon lang naman ang pinunta niyo don kasama ang family niya. Nakakainggit naman. Buti pa siya maeenjoy niya ang Summer vacation, samantalang ako, eto sa lungga lang namin nag titigil at nagsasayang ng oras. Madami-dami siyang nakwento sa'kin tungkol sa Singapore. Ang ice cream daw dun ay square, halos lahat daw ng tao don ay touch screen ang cellphone, napakabilis daw ng internet at maraaami pang iba. Naisip ko tuloy, bakit kaya ang Pilipinas hindi ganun? Si Alwie naman na nasa U.S, taon pa ata ang balik. 1 year or maybe 5 years. Kung kinakalkal niyo blog ko, malalaman niyo na si Alwie ang pinaka special kong kaibigan. Ewan ko nga lang kung hanggang ngayon. Marami na kasing nagbago. Siguro sa oras na 'to, nag eenjoy siya dun. Actually, ayoko siyang makausap o maka-chat. Di ko alam kung anong sasabihin ko eh. Nagsinungaling nga siya bago siya umalis eh. At hindi pa kami in good term bago siya umalis. Madaming nangyari. Ayoko mang aminin, pero alam ko sa sarili ko na namimiss ko siya. Madami na rin kasi kaming pinagsamahan. 2 taon. Wish ko lang na safe at nag eenjoy siya dun. Kung kelan man siya babalik, 'di ko alam. 'Wag niya lang sana kami kalimutan.